Pawieł Iwanowicz Szuruchin (ros. Павел Иванович Шурухин, ur. we wsi Solonyj Jerik w rejonie bykowskim w obwodzie wołgogradzkim, zm. 3 listopada 1956 w Moskwie) – radziecki generał major, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1943 i 1945).
Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej. Od 1931 służył w Armii Czerwonej, w 1934 skończył szkołę wojskową w Ordżonikidze i został dowódcą plutonu, potem pomocnikiem dowódcy kompanii i naczelnikiem szkoły pułkowej, od 1940 należał do WKP(b). Jako dowódca batalionu na przełomie 1939/1940 uczestniczył w wojnie z Finlandią, od 29 czerwca 1941 w wojnie z Niemcami, w rejonie Borysowa na Froncie Zachodnim. Gdy w końcu lipca 1941 batalion utracił kontakt z resztą wojsk radzieckich, podjął działalność partyzancką; dowódcą oddziału partyzanckiego w obwodzie homelskim został Szuruchin. 1 sierpnia i 6 października 1941 był ranny w walce. Jego oddział nawiązał łączność z „Wielką Ziemią” i w lutym 1942 podporządkował się NKWD. Od kwietnia do czerwca 1942 Szuruchin był zastępcą dowódcy pułku wojsk wewnętrznych NKWD ZSRR, a w latach 1942–1943 dowódcą zjednoczonego oddziału partyzanckiego w obwodzie orłowskim.