Iwan Nykyforowycz Bojko (, , Iwan Nikiforowicz Bojko; ur. we wsi Żornyszcze, zm. 12 maja 1975 w Kijowie) – radziecki pułkownik, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1944).
Życiorys Urodził się w ukraińskiej rodzinie chłopskiej. Pracował jako robotnik rolny, w 1927 skończył szkołę, później uczył się w technikum medycznym w Winnicy. We wrześniu 1930 wstąpił do Armii Czerwonej, ukończył szkołę pułkową w Odeskim Okręgu Wojskowym, służył w pułku kawalerii Kijowskiego Okręgu Wojskowego, w 1935 skończył Uljanowską Szkołę Wojsk Pancernych i został dowódcą plutonu w Naro-Fominsku. Od 1937 służył w Zabajkalskim Okręgu Wojskowym, w 1939 brał udział w bitwie nad Chałchin-Goł, od 1940 należał do WKP(b), w 1941 został przeniesiony do Zachodniego Specjalnego Okręgu Wojskowego.
Po ataku Niemiec na ZSRR walczył jako zastępca dowódcy batalionu i wkrótce dowódca batalionu czołgów na Froncie Centralnym i Froncie Zachodnim, w listopadzie 1941 został ranny. Latem 1942 walczył na Froncie Woroneskim, we wrześniu 1942 został dowódcą pułku czołgów, latem 1943 uczestniczył w bitwie pod Kurskiem, w sierpniu 1943 został ciężko ranny. 28 grudnia 1943 dowodzony przez niego pułku zajął Koziatyn.