Bektash Kahreman Cakrani (ur. 1871 we wsi Cakran okręg Mallakastra, zm. 26 lipca 1945) – albański polityk, prawnik i działacz narodowy.
Życiorys Pochodził z rodziny bektaszyckich posiadaczy ziemskich, był najmłodszym z czterech synów Kahremana beja Cakraniego. Po ukończeniu szkoły w rodzinnej miejscowości kontynuował naukę w szkołach średnich (ruzhdije) w Beracie i w Kairze. Studia prawnicze rozpoczął w szkole handlowej w Stambule, ale ukończył je na paryskiej Sorbonie. Po ukończeniu studiów pracował w administracji osmańskiej w Monastirze, Janinie i w Beracie.
W latach 1911–1912 wspólnie z bratem Hajredinem brał udział w powstaniach antyosmańskich. W sierpniu 1912 dotarł do Fieru i podjął współpracę z Ismailem Qemalem przygotowując kongres albańskich działaczy narodowych we Wlorze. Jego brat Hajredin należał do grona sygnatariuszy Deklaracji Niepodległości. Po powstaniu rządu Ismaila Qemala Cakraniemu powierzono funkcję dyrektora skarbu. Wkrótce jednak doszło do konfliktu Cakraniego z Qemalem. Cakrani porozumiał się ze stroną grecką przeciwko rządowi Qemala, zaś Esad Pasza Toptani obiecał mu wsparcie w konflikcie z rządem albańskim. Po przejęciu władzy przez Wilhelma zu Wieda wziął udział w walce z rebeliantami muzułmańskimi Haxhi Qamiliego w okolicach Durrësu i Wlory.