Jerzy Stanisław Kramarczyk, ps. „Oskierka” (ur. 8 listopada 1890 w Strzemieszycach Małych, zm. 18 marca 1937 w Olkuszu) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 8 listopada 1890 w Strzemieszycach Małych, w ówczesnym powiecie olkuskim, w rodzinie Tomasza i Fortunaty z Godzielińskich. Wstępując do Legionów Polskich był studentem V roku politechniki. Od 1914 walczył w szeregach 3 pułku piechoty Legionów Polskich. 7 lutego 1915 został przeniesiony do 2 pułku ułanów Legionów Polskich. 13 czerwca 1915, jako kapral w III plutonie 2. szwadronu wziął udział w szarży pod Rokitną. 1 stycznia 1917 powrócił do 3 pułku piechoty. W czasie służby w Legionach awansował na sierżanta.
Został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 7 pułku piechoty Legionów. W styczniu 1919 w szeregach II baonu majora Eugeniusza Godziejewskiego walczył na froncie cieszyńskim przeciwko Czechom. Dowodził kompanią w czasie wojny z Ukraińcami i z bolszewikami.