W 1337 sprzedała prawa do Dinslaken swojemu szwagrowi, Janowi, który w następnym roku przekazał obiekt swojemu bratu, hrabiemu, Dytrykowi VII i w ten sposób zamek znowu znajdował się w posiadaniu hrabiów i książąt Kleve. Następnie budowla nie była już używana jako rezydencja rodziny hrabiów, ale tylko jako urzędowa rezydencja i centrum administracyjne.
Po śmierci hrabiego, Jana (hrabiego Kleve) jego miejsce zajął Adolf I, musiał jednak prawobrzeżne obszary hrabiostwa na dwóch swoich braci Dietricha I i Engelberta III odstąpić. W ten sposób Dinslaken dostał w 1371 Dietrich I, który to zamek znowu od czasu do czasu jako miejsce zamieszkania wykorzystywał i nawet wybijał tam monety. Po czym swoje prawa do zamku i miasta na początku 1404 odstąpił w ramach odszkodowania swojemu siostrzeńcowi, hrabiemu Adolfowi II i budowla znowu należała do hrabiów Kleve. Od teraz była ponownie wykorzystywana głównie jako siedziba administracyjna, w której urzędowali urzędnicy (Rentmeister).