W 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Mińskiego Pułku Strzelców, późniejszego 86 pułku piechoty. Latem 1920, w czasie wojny z bolszewikami, dowodził II batalionem pułku. Dowodzony przez niego batalion odznaczył się w walkach pod Nieświeżem. W trzeciej dekadzie lipca przeprowadził kontratak na bolszewików, którzy sforsowali Niemen na odcinku 17 DP i zajęli Wołpę. Śmiałym manewrem odrzucił całą brygadę 11 Dywizji Strzeleckiej. W pierwszej dekadzie sierpnia, w walce pod Brańskiem, „gdzie cała dywizja została przyciśnięta do bagnistej doliny rzeki Nurca, z niezwykłym poświęceniem walcząc w uliczkach miasta, umożliwił olbrzymiej kolumnie dywizji wycofanie się wąską groblą na zachodni brzeg rzeki”. 15 sierpnia został ciężko ranny, gdy „świecąc przykładem osobistego męstwa” prowadził 5. i 6. kompanię do ataku nad rzeką Czarną. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.