Avram Iancu (ur. 1824 w Vidra de Sus, zm. 10 września 1872 w Baia de Criș) – rumuński prawnik i działacz niepodległościowy.
Życiorys mały Pochodził z ubogiej chłopskiej rodziny, zamieszkującej w zachodniej Transylwanii. Mimo tego uzyskał gruntowne wykształcenie, w latach 1844-1847 studiował prawo w szkole prowadzonej przez pijarów w Klużu. Po ukończeniu szkoły podjął pracę kancelisty w sądzie w Târgu Mureș.
W 1848 roku dotarły do niego informacje o początkach rewolucji w Peszcie i Wiedniu. Iancu z jednej strony popierał idee równości i braterstwa, ale równocześnie oczekiwał zapewnienia Rumunom warunków do rozwijania się jako odrębny naród. Na kongresie rumuńskich intelektualistów, który odbył się w dniach 15-17 maja 1848, przewodził delegacji z rejonu Gór Zachodniorumuńskich.
Po powrocie w rodzinne strony zaczął gromadzić chłopów i tworzyć z nich oddziały wojskowe. Jesienią 1848 roku oddziały te współpracowały z armią austriacką przy przejmowaniu kontroli nad terenami Siedmiogrodu zajętymi przez Węgry. Iancu dowodził armią ok. 20-25 tys. ludzi, większość z nich stanowili chłopi, wojskowych było niewielu, kadrę oficerską tworzyli prawnicy bądź księża. Pozbawieni nowoczesnej broni i przeszkolenia wojskowego nie stanowili dużej siły militarnej.