W maju 1942 został zastępcą dowódcy 168 Brygady Pancernej na Froncie Południowo-Zachodnim, potem Stalingradzkim, od października 1942 do lutego 1944 dowodził pułkiem czołgów na Froncie Leningradzkim, w lutym 1944 objął dowództwo 56 Brygady Pancernej Gwardii 7 Korpusu Pancernego Gwardii 3 Armii Pancernej Gwardii na 1 Froncie Ukraińskim. Brał udział w operacji lwowsko-sandomierskiej, m.in. forsowaniu Wisły w rejonie Staszowa i uchwyceniu strategicznie ważnego przyczółka nad Wisłą na południe od Sandomierza, później uczestniczył w operacji wiślańsko-odrzańskiej, dolnośląskiej, górnośląskiej, berlińskiej i praskiej. Był sześciokrotnie ranny.
Po wojnie służył w Centralnej Grupie Wojsk, w 1947–1948 był zastępcą dowódcy dywizji zmechanizowanej w Kijowskim Okręgu Wojskowym, w 1949 ukończył kursy doskonalenia kadry oficerskiej, w 1950–1956 dowodził 3 Dywizją Pancerną w Nadmorskim Okręgu Wojskowym. W 1957 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego i został dowódcą 10 Korpusu Armijnego w Uralskim Okręgu Wojskowym, od września 1960 do sierpnia 1965 był zastępcą dowódcy i szefem Zarządu Przysposobienia Bojowego Północnej Grupy Wojsk stacjonującej w Polsce, następnie zakończył służbę wojskową.
Opublikował książkę pt. "Ostatni wystrzał" (wyd. pol.