W 1817 r. wspólnota monastyczna składała się wyłącznie z mnichów pochodzenia mołdawskiego, dwa lata później odnotowano w niej także trzech Rosjan. W latach 1820–1822 w klasztorze wprowadzony został ustrój cenobityczny. Monaster utrzymywał kontakty z klasztorami góry Athos oraz innymi klasztorami prawosławnymi w Mołdawii. W 1835 r. na jego terenie zbudowano nową murowaną cerkiew. Sześć lat później drewnianą cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej również zastąpiono murowaną świątynią pod tym samym wezwaniem.
W XIX w. monaster Hîncu stał się jednym z najsłynniejszych ośrodków życia mniszego w regionie. Od 1884 r. mnisi zajmowali się prowadzeniem sierocińca i szkoły.
Po II wojnie światowej klasztor został zamknięty, podobnie niemal wszystkie monastery na terenie Mołdawskiej SRR. Po 1991 r. został zwrócony Cerkwi i w 1993 r. remontowany. Monaster został restytuowany jako żeński. Mniszki zajmują się m.in. prowadzeniem domu dziecka.
Główną świątynią monasteru jest sobór Świętych Piotra i Pawła, z górną cerkwią pod tym samym wezwaniem oraz bocznymi ołtarzami pw. ikony Matki Bożej „Ukój Mój Smutek” i św. Bazylego.
Przypisy
Hîncu Kategoria:Eparchia Ungheni i Nisporeni