Zakończenie działań wojennych pozwoliło mu na powrót do warszawskiego zakładu w marcu 1921. Pracował jako starszy asystent, a od 1925 jako adiunkt pod kierownictwem Józefa Hornowskiego, a później Ludwika Paszkiewicza. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 428. lokatą w korpusie oficerów rezerwy sanitarnych, grupa lekarzy. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 1 Batalionu Sanitarnego w Warszawie. W kwietniu 1927 został zwolniony od obowiązku służby wojskowej. Habilitowł się w lutym 1928 na podstawie rozprawy Badania nad ostrym zanikiem wątroby, ze szczególnym uwzględnieniem tworzenia się tzw. kanalików wrzekomych. W latach 1928–1934 był prezesem Naczelnej Izby Lekarskiej, w latach 1931–1933 Komisarzem Ubezpieczeń Społecznych. W maju 1939 został powołany przez Wydział Lekarski Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie jako profesor nadzwyczajny na stanowisko kierownika Katedry i Zakładu Anatomii Patologicznej. Wybuch II wojny światowej uniemożliwił mu objęcie tego stanowiska, pozostał więc w Warszawie. W latach 1940–1942 pełnił obowiązki prosektora Szpitala św. Stanisława, a w latach 1941–1944 był dyrektorem Szpitala Dzieciątka Jezus w WarszawieEncyklopedia Gdańska.