Ziemia Opoczyńska Na Ziemi Opoczyńskiej „po dyngusie” chodzili mali chłopcy, niosąc ze sobą gaik i koszyk na datki. Tamtejszy gaik był metrowej wysokości świerczkiem lub ażurową kulą w wygiętych leszczynowych prętów. Kulę osadzoną na wysokim drążku przystrajano wstążkam. Na biegunie kuli zatykano krzyżyk, a w jej środku wieszano duże, czerwone jabłko. Chodząc po domach, chłopcy śpiewali:Nasz gaiczek z boru idzie, przypatrujcie mu się ludzie,wszyscy ludzie, wszyscy goście.jak on idzie po lipowym moście.Nasz gaiczek, nasz zielony,pięknie, ślicznie przystrojony.Kto go stroił? Panieneczkiw śliczne piórka i wstążeczki.A następnie:W poniedziałek rano po gradusie, chodził sam Pan Jezus, chodził po dyngusie, a my chłopcy mali jeszcze raniej wstali i Pana Jezusa my naśladowali.
Ziemia Łęczycka Na Ziemi Łęczyckiej dziewczynki chodziły z gaikiem w Poniedziałek Wielkanocny oraz w Zielone Świątki. Do gaika często przyczepiały laleczkę ubraną w strój panny młodej. Za życzenia i śpiew otrzymywały „dyngus”, czyli placek, ser i jajka. Odwiedzając domy, śpiewały:Do tego domu chętnie wstępujemy, szczęścia i zdróweczka wszystkim winszujemy.Wszystkiego dobrego od Boga miłego, a i od Jezusa i od Matki Jego.Nasz gaik zielony, pięknie przystrojony, pięknie sobie chodzi, bo mu się tak godzi.
Zobacz też Gaiczek Zielony w Wikiźródłach
Przypisy
Kategoria:Etnografia Kategoria:Zwyczaje słowiańskie