Władysław Feliks Bereza h. Prawdzic (ur. 30 maja 1893 w Łomży, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Aleksandra i Felicji z domu Łuba, urodzony 30 maja 1893 w Łomży. Legitymował się herbem szlacheckim Prawdzic. Podczas I wojny światowej był żołnierzem I Korpusu Polskiego w Rosji.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej oraz wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 5 pułku ułanów. Został awansowany na stopień porucznika kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie na stopień rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. W 1923, 1924 był nadal oficerem 5 pułku ułanów, stacjonującego w Ostrołęce. W 1928 służył w 4 pułku ułanów w Wilnie. Jako oficer tej jednostki w 1930 został przydzielony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Został awansowany na stopień majora kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 (w 1932 w stopniu majora był najwyższym stopniem oficerem kawalerii w formacjach KOP). Służył w pułku KOP „Głębokie. W czerwcu 1933 został przeniesiony z KOP do 23 pułku Ułanów Grodzieńskich w Postawach na stanowisko kwatermistrza. Później służył w 26 pułku Ułanów Wielkopolskich.