Wykorzystując nabytą dokumentację niezrealizowanej łodzi latającej, w 1968 roku, oficjalnie Chińczycy rozpoczęli prace nad projektem swoich radzieckich kolegów. Zaprojektowali wodnosamolot przy wykorzystaniu bazowego projektu Y-8. Usterzenie nowego samolotu zaprojektowano opierając się na konstrukcji maszyny Be-6, których kilka egzemplarzy przybyło z ZSRR pod koniec lat 50. Dziób samolotu był kopią przodu japońskiej amfibii Shin Meiwa PS-1. W 1971 roku ukończono prototyp samolotu, który do swojego dziewiczego lotu wzbił się dopiero pięć lat później. Dalsze próby maszyn trwały równie długo, w 1985 roku uruchomiono produkcję seryjną samolotu oznaczonego jako SH-5 (Shuishang Hongzha - wodnosamolot bombowy) w Harbinie. Zakończono ją w 1990 roku po wybudowaniu łącznie sześciu egzemplarzy: dwóch prototypów 01 i 02 oraz maszyn oznaczonych numerami 9113, 9123, 9133 i 9143. Ich użycie w lotnictwie Marynarki Wojennej Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej było bardzo ograniczone. Samoloty wykorzystywano do testów systemów do wykrywania okrętów podwodnych i w roli maszyn przeciwpożarowych. Jeden z samolotów wyposażono w cztery podskrzydłowe węzły do podwieszania torped. Co najmniej jeden z samolotów w wyniku wypadku zatonął na mieliźnie, a następnie został wydobyty i odremontowany.