Etiologia i epidemiologia Patogen zimuje w porażonych karpach chmielu w postaci plechy. W sezonie wegetacyjnym wytwarza ona na dolnej stronie liści sporangiospory, które podczas deszczu kiełkują przekształcając się w pływki rozprzestrzeniające chorobę. Dokonują one infekcji przez aparaty szparkowe rośliny. Pływki mogą kiełkować tylko w obecności światła, tak więc nocna rosa nie wystarcza do ich kiełkowania, może ono zachodzić tylko w dzień podczas deszczu. Patogen w obumarłych liściach i pędach wytwarza jeszcze grubościenne oospory, jednak nie odgrywają one większej roli w rozprzestrzenianiu choroby.
Pływki patogenu mogą kiełkować w dużym zakresie temperatur – na pędach od 8–23 °C, na liściach od 8–23°. Nasilenie choroby w dużym stopniu zależy od długotrwałości i nasilenia opadów deszczu. W Polsce przy deszczu trwającym co 3–4 dni o nasileniu 60 mm na miesiąc występuje średnie zagrożenie chorobą. Bardziej długotrwałe i większe opady deszczu stwarzają bardzo duże zagrożenie. W czasie długotrwałej suchej pogody choroba samoistnie wygasa.