Doprowadził on do faktycznego rozpadu partii Baas na dwie konkurujące organizacje: syryjską i iracką, deklarujące analogiczne cele polityczne i odwołujące się do tej samej tradycji ideowej, lecz rywalizujące między sobą i zarzucające sobie odstępstwo od założeń baasizmu.
Organizacje partyjne istniały w wielu krajach arabskich, m.in. w Syrii, Iraku, Libanie czy Jordanii. Pomimo wcześniejszych zapowiedzi nie doprowadziła jednak do zjednoczenia obu tych krajów, głównie z racji działań irackiego przywódcy Baas – Saddama Husajna, który opierając się o rodzinę przekształcił iracki odłam tej partii w swój własny aparat rządów autorytarnych.
Pod koniec lat 60. w Syrii na czele partii stał m.in. Hafiz al-Asad, który został prezydentem w 1971. Po jego śmierci w czerwcu 2000 władzę przejął syn, Baszszar al-Asad.
Partia Baas w Iraku
W Iraku partia działała od lat 50. Poparła wojskowy przewrót z 1958 roku o którym została ówcześnie poinformowana. Na czele zamachowców stali pozostający nacjonalistą Abd al-Karim Kasim i zwolennik baasizmu (choć sam do partii nie należał) Abd as-Salam Arif. W nowym rządzie baasiści zdobyli kilka miejsc ministerialnych. Arif opowiadał się za unią z Egiptem i Syrią, jawnie ignorując oficjalne stanowisko Kasima.