Estreicher przepojony poczuciem winy, że nie dość dobrze ukrył dzieło, podjął działania mające na celu odzyskanie nie tylko ołtarza, ale i innych utraconych dzieł sztuki. Razem z pracownikami Biura Rewindykacji Strat Kulturalnych przy Ministerstwie Prac Kongresowych w Londynie, którym kierował, stworzył katalog zatytułowany "Straty kultury polskiej pod okupacją niemiecką 1939–1944 wraz z oryginalnymi dokumentami grabieży".
Autorka wplata w reportaż wątki osobistych relacji Estreichera z pozostawioną w okupowanym kraju rodziną, co nadaje książce dynamiki. Podkreśla też rozdarcie stroniącego od polityki Estreichera, który staje przed dylematem „dla kogo w istocie stara się pozyskać zagrabione dzieła sztuki? Czy wielkie dzieła polskiej kultury powinny wrócić do kraju, który ponownie utracił niepodległość?”.
Książka ma charakter popularyzatorski i wpisuje się w nurt publikacji, które jako reportaże historyczne przybliżają dzieje zabytków w okresie wojennej zawieruchy.
Odbiór Publikacja była komentowana i recenzowana w mediach. Została pozytywnie oceniona i rekomendowana przez Instytut Książki, historia.org.pl, Histmag, Gazetę Wyborczą oraz innych recenzentów.