W czasie procesu okazuje się to jednak niemożliwe, gdyż młody lokaj przedstawia rzekome dowody na to, że jego rodzicami są ludzie szlachetnie urodzeni i wyposażyli go, w niemowlęctwie uprowadzonego z zamku przez zbójców, w haftowane poduszki i kosztowności. Wówczas też i Marcelina rozpoznaje w nim swojego zaginionego syna, owoc dawnej jej miłości z doktorem Bartolo. Zuzanna, która jedynie na krótko zdążyła być w tym czasie u hrabiny, zjawia się z pieniędzmi na spłatę długu dla Figara i początkowo, po swoim wejściu, jest zdezorientowana tym, że jej przyszły mąż ściska się z Marceliną. Sytuacja po dłuższej chwili się wyjaśnia i wraz z ukochanym oraz jego odnalezionymi w tych niecodziennych okolicznościach rodzicami wspólnie cieszy się z takiego obrotu sprawy.
Recytatyw i aria Czas płynie i zniecierpliwiona pani domu czeka na swoją służącą, ale Zuzanna nadal nie przychodzi. Kobieta wspomina też piękne chwile spędzane dawniej wraz z mężem. Zastanawia się równocześnie dlaczego tak bardzo zmieniło się jej małżeństwo. Chciałaby i jest w stanie zrobić wszystko, skoro nadal kocha niewdzięcznika, ale zostaje jej już tylko odległa nadzieja.
Światowa prapremiera opery miała miejsce w Wiedniu 1 maja 1786. Rolę hrabiny Rozyny śpiewała wówczas Luisa Laschi.
Zobacz też Porgi, amor
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Arie operowe (Wesele Figara) Kategoria:Sopranowe arie operowe