był głównym duszpasterzem dla wszystkich polskich obozów repatriacyjnych w Szkocji.
Po wojnie został jednym z liderów środowiska tzw. duchownych „postępowych” w województwie gdańskim, gdzie pełnił kolejno funkcje członka prezydium Okręgowej Komisji Księży, członka zarządu OKK, wiceprezesa OKK oraz prezesa OKK. Wielokrotnie przewodniczył lokalnym zjazdom, zebraniom, spotkaniom ruchu księży „patriotów”, pośród których był także jednym z najważniejszych duchownych w skali kraju, aktywnie organizując ruch na poziomie ogólnokrajowym. Współpracował również z aparatem bezpieczeństwa jako informator pod ps. „Wolny”. Został zwerbowany według dokumentów „za pieniądze” 2 kwietnia 1949 r., jeszcze przed powstaniem Głównej Komisji Księży.
W 1948 został proboszczem parafii św. Michała Archanioła w Sopocie, pozostając nim przez niemal 25 lat. Podjął tam budowę świątyni, na którą kwotę w wysokości 100 tys. złotych „przyznał ze swych osobistych funduszy” sam ówczesny prezydent Bolesław Bierut. W 1951 wybudowany został dolny kościół, a później wzniesiony został kościół górny, który został konsekrowany w 1973 roku.