Po ataku Niemiec na ZSRR nadal dowodzi dywizją, który został skierowany na front, w składzie 24 Armii wzięła udział w operacji jelnińskiej.
W dniu 11 grudnia 1941 roku został dowódcą 29 Armii Frontu Klinińskiego i dowodził nią do sierpnia 1942 roku, w tym czasie brał udział w obronie Moskwy oraz w kontrnatarciu pod Moskwą, operacji rżewsko-wiaziemską. W czasie tej operacji armia została otoczona, ale udało się ją wyprowadzić z okrążenia. Jednak w sierpniu 1942 roku został odwołany ze stanowiska, za błędy popełnione w czasie walk.
Od września 1942 do lutego 1943 roku pełnił obowiązki zastępcy dowódcy 3 Armii Uderzeniowej. Następnie od 15 lutego do 4 maja 1943 roku przebywał w szpitalu.
W maju 1943 roku został dowódcą 4 Armii Uderzeniowej i dowodził nią do grudnia 1943 roku. Po zwolnieniu z tego stanowiska od grudnia 1943 do lutego 1944 roku pozostawał w dyspozycji Wydziału Kadr Sztabu Generalnego. Następnie został dowódcą 21 Armii, którą dowodził w czasie operacji wyborskiej.
W lipcu 1944 roku został dowódcą 23 Armii Frontu Leningradzkiego i dowodził nią do końca wojny. W tym czasie armia prowadziła walki o likwidację przyczółka na rzece Vuoksi, a następnie zajmowała stanowiska obronnej na tej rzece.