W efekcie odtworzenie scen z nowym podkładem muzycznym autorstwa Steinera okazało się niemożliwe i pozostano przy utworze Hermana Hauptfelda. Zaprezentowana w filmie piosenka jest jednak tylko fragmentem kompletnego utworu, bowiem pomija trzy pierwsze zwrotki oryginalnego tekstu.
Melodia „As Time Goes By” przewija się w trakcie filmu, stając się jego leitmotivem. Utwór nabiera głębokiego i melancholijnego znaczenia, gdy spotyka się bieżącą narracją filmu oraz rozterkami jego głównych bohaterów. Jest to wyraźnie widoczne w scenach, gdy Ilsa, spotykając Sama w Café Américain, zwraca się do niego o zagranie utworu „przez wzgląd na stare czasy” lub gdy później o to samo prosi Ricka (Humphrey Bogart), wspominając swoje szczęśliwe chwile w Paryżu.
Pierwotna wersja utworu w formie zagranej i zaśpiewanej przez Sama w Casablance została nagrana w tonacji Des-dur, niemniej była także często odgrywana w C-dur lub B-dur – jak w wersji Franka Sinatry. Korzystano także z tonacji A-dur oraz Es-dur. Odgrywający rolę Sama Dooley Wilson nie miał możliwości przygotowania własnej wersji utworu ze względu na trwający w Stanach Zjednoczonych w latach 1942–1944 strajk muzyków. Tym samym w 1942 r. popularność odzyskała nagrana w 1931 r.