mały|WPO przy ul. Grochowskiej w Warszawie Wieżowy punkt obserwacyjny (WPO) – element systemu Terenowej Obrony Przeciwlotniczej, mający za zadanie wykrywanie i ostrzeganie przed zbliżającym się atakiem powietrznym.
Zwykle miał formę prostopadłościanu, rzadziej płaskiego walca, umieszczonego na najwyższym budynku osiedla mieszkalnego lub zakładu przemysłowego. Załogę stanowiło dwóch obserwatorów, dodatkowo dwóch zmienników przebywało w schronie dowództwa obrony przeciwlotniczej, zwykle umieszczonym pod danym budynkiem. Punkt dysponował łącznością telefoniczną ze schronem dowództwa TOPL, aby jak najszybciej powiadomić o nadciągającym nalocie i zaalarmować ludność.
WPO budowano podczas zimnej wojny zarówno na nowo powstałych budynkach, szczególnie socrealistycznych blokach mieszkalnych, jak również nadbudowywano na przedwojennych kamienicach i zakładach przemysłowych. Przykładem może być kamienica Jana Łaskiego przy placu Unii Lubelskiej w Warszawie z 1912 r. oraz wieża ciśnień dawnej Fabryki Karabinów w Warszawie (po wojnie Fabryka Wyrobów Precyzyjnych im. Karola Świerczewskiego), na których podczas zimnej wojny nadbudowano WPO. Z kolei na budynku Hotelu Grand przy ulicy Kruczej WPO w kształcie walca umieszczono już podczas budowy obiektu w latach 1954–1957 r..