Franciszek Sawicki (ur. 16 kwietnia 1916 we wsi Balarka na Wołyniu, zm. 28 grudnia 1989 we Wrocławiu) – zwiadowca, oficer KBW, podpułkownik rezerwy.
Życiorys Po ukończeniu szkoły powszechnej w Wólce Kotowskiej pomagał rodzicom w pracy na roli, pracował dorywczo. W latach 1938–1939 odbywał służbę wojskową. Od lipca 1943 do marca 1944 jako informator współpracował z radziecką partyzantką, w marcu 1944 został powołany do 4 Dywizji Piechoty, później do Samodzielnego Batalionu Specjalnego. 28 sierpnia 1944 skończył kursy radiotelegrafisty, szyfranta i spadochroniarza w Żytyniu i został radzistą.
Zwiadowca Jako radiotelegrafista wszedł w skład grupy zwiadowców Wojska Polskiego, sformowanej w listopadzie 1944, podległej pod radzieckie dowództwo Pawła Biełowa, z którą został przerzucony na tyły niemieckie do Chartowa koło Kostrzyna nad Odrą. W skład grupy wchodzili: ppor. Czesław Szelachowski (dowódca), st. sierż. Paweł Gałęziok (zastępca dowódcy), st. sierż. Alojzy Macura, sierż. Jan Cygan, plut. Walter Duda i kpr. Franciszek Sawicki (radiotelegrafista). Wszyscy, z wyjątkiem Szelachowskiego i Sawickiego, byli Ślązakami, w tym trójka z nich posługiwała się językiem niemieckim na poziomie języka ojczystego.