Dzięki polskim żołnierzom dowództwo 1 Frontu Białoruskiego otrzymało wiele istotnych danych na temat umiejscowienia składów amunicji i paliw, lotnisk polowych oraz jednostek wojskowych wchodzących w skład kostrzyńskiego garnizonu. Przekazane wiadomości ułatwiły planowanie i walki w obszarze środkowego Nadodrza.
Grupa zakończyła działalność na początku lutego 1945, po dojściu 1 Frontu Białoruskiego do Odry.
Źródło:Andrzej Toczewski, Festung Küstrin 1945, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 2015,
Po wojnie Po utworzeniu KBW został oficerem informacji korpusu w Warszawie, 1 maja 1945 przeniesiono go do Gdańska jako dowódca kompanii łączności, a od 1 września 1945 do 1 września 1946 dowódca plutonu ochrony dowództwa tamtejszego KBW. W 1945 w rejonie Spały brał udział w walkach z oddziałami NSZ, w 1946 z oddziałami 5 Wileńskiej Brygady AK w Borach Tucholskich i w 1947 z grupami NSZ w rejonie Bydgoszczy. 28 sierpnia 1946 jako dowódca plutonu egzekucyjnego zastrzelił sanitariuszkę 5 Wileńskiej Brygady AK Danutę Siedzikównę i dowódcę patrolu dywersyjnego tej brygady Feliksa Selmanowicza. Od 1 września 1946 do 20 listopada 1947 był zastępcą szefa sztabu ds.