ten ostatni zajął 3. miejsce w sekcji młodych wokalistów na Festivalbar w 1967 roku. W tym samym roku artystka z powodzeniem występowała w programie telewizyjnym Settevoci, wygrywając w siedmiu kolejnych edycjach.
W 1968 roku Sannia zajęła drugie miejsce na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo, śpiewając w parze z Ornellą Vanoni piosenkę Dona Backy’ego „Casa bianca”. Piosenka w jej wykonaniu dotarła do drugiego miejsca na włoskiej liście przebojów. Znalazła się później na ścieżce dźwiękowej filmu Alfredo, Alfredo Pietra Germiego, z udziałem takich aktorów jak Dustin Hoffman i Stefania Sandrelli. W maju tego samego roku Sannia wydała swój pierwszy album zatytułowany własnym imieniem i nazwiskiem. Znalazło się na nim 10 piosenek; autorem lub współautorem 5 z nich był Sergio Endrigo. Również w tym samym roku zadebiutowała w spektaklu muzycznym Stasera mi butto u boku z Giancarla Gianniniego. Pod koniec 1968 roku nagrała piosenkę „Io mi sento” Armanda Trovajoli, pochodzącą ze ścieżki dźwiękowej filmu Dina Risiego Straziami ma di baci saziami, oraz wzięła udział w dwóch imprezach: Festival Internazionale di Musica Leggera di Venezia z piosenką „Non è questo l'addio” oraz w konkursie Canzonissima z piosenką „Una donna sola”.