We wrześniu 1939 r. wyjechał do Lwowa, gdzie objął stanowisko starszego inżyniera w radzieckim Okręgowym Urzędzie Przemysłu Materiałów Budowlanych, a następnie został zatrudniony jako główny inżynier w Gipsowni w Szczercu (1940–1941). Od czerwca 1941 r., gdy wybuchła wojna niemiecko-radziecka, do 1943 r. pracował przymusowo jako robotnik w Gipsowni. W 1943 r. został przeniesiony do obozu pracy przymusowej dla Żydów w Drohobyczu, skąd udało mu się uciec. Przez rok ukrywał się dzięki pomocy Rudolfa Zawady, przedwojennego właściciela Gipsowni w Szczercu. W 1944 r. objął stanowisko starszego inżyniera w radzieckim Okręgowym Urzędzie Przemysłu Materiałów Budowlanych w Drohobyczu, a następnie głównego inżyniera w Fabryce Wapna i Kafli w Rozwadowie (1944–1945).
W lutym 1945 r. repatriowany do Polski, na tereny dawnego Zagłębia Krakowskiego. Podjął pracę na stanowisku dyrektora technicznego Huty Cynkowej w Trzebini (1945). Tego samego roku został oddelegowany do pełnienia funkcji naczelnika Wydziału Pracy i Płacy w Ministerstwie Przemysłu.