Gutmann również był dwukrotnie odznaczony Krzyżem Żelaznym Drugiej Klasy (otrzymał go tego samego dnia co Hitler, 2 grudnia 1918 roku), a także Pierwszej Klasy 4 grudnia 1915 roku.
Po wojnie 8 lutego 1919 roku został zdemobilizowany z armii niemieckiej, pozostając w dalszym ciągu porucznikiem rezerwy. Tego samego roku ożenił się i dochował się dwójki dzieci. W latach dwudziestych Gutmann prowadził sklep z meblami biurowymi w Norymberdze przy Vordere Steingasse 3.
Jesienią 1933 roku, wystąpił o przyznanie mu emerytury wojennej dla weteranów, którą przyznano mu dzięki specjalnym dekretom prezydenta Hindenburga, chroniącym żydowskich weteranów wojny. W wyniku wprowadzenia ustaw norymberskich w 1935 roku, Gutmann utracił obywatelstwo niemieckie i został usunięty z grona weteranów wojennych, nadal jednak otrzymując emeryturę (prawdopodobnie dzięki osobistemu wstawiennictwu Hitlera).
W 1938 roku został aresztowany przez Gestapo, jednak szybko zwolniony, dzięki personelowi SS, który znał jego przeszłość. Rok później, wraz z rodziną wyjechał do Belgii. W 1940 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, tuż przed inwazją III Rzeszy na Niderlandy. Po zakończeniu II wojny światowej, zamieszkał w Saint Louis, pracując jako handlarz maszyn do pisania.