Jest też rdzą niepełnocyklową – wytwarza tylko jeden rodzaj zarodników – teliospory.
Na porażonych liściach podagrycznika powstają brązowoczarne plamy ograniczone nerwacją liścia, a wokół nich żółte, chlorotyczne otoczki. W ich obrębie na obydwu stronach blaszki liściowej, ale głównie na dolnej, pod skórką rośliny, tworzą się okrągławe telia otoczone pękniętą skórką. Powstają w nich cynamonowo-brązowe do ciemnobrązowych, elipsoidalne lub podłużne teliospory. Są dwukomórkowe, lekko zwężone na przegrodzie i zaokrąglone na końcach. Mają rozmiar (12–) 16–22 × (22–) 26–35 μm (średnio 18,7 × 30,3 μm). Ściana o grubości 1–2 (–2,5) μm, ciemnobrązowa do kasztanowej. Pora rostkowa zrogowaciała, położona zwykle blisko przegrody. Przeważnie posiada bezbarwną, przezroczystą, kopułowatą wyniosłość. Zarodniki wydostają się na zewnątrz przez pęknięcia w skórce rośliny.
Na Puccinia aegopodii pasożytuje nadpasożyt Ramularia uredinarum.
Przypisy Ernst Gäumann: Die Rostpilze Mitteleuropas. Mit besonderer Berücksichtigung der Schweiz. In: Beiträge zur Kryptogamenflora der Schweiz. Band 12.