Zadania spoczywające na dziewosłębach na przestrzeni wieków ulegały zmianie. XV-wieczne zapiski mówią, że byli oni istotni do zawierania układów majątkowych towarzyszących ślubom, mieli być również świadkami, bez których zawarcie małżeństwa nie mogło dojść do skutku. W odróżnieniu od swata jest on wysłannikiem pomagającym w przeprowadzeniu zaślubin, oddelegowanym przez rody obydwojga małżonków. W związku z odmiennym prawem kościelnym, funkcjonującym przed soborem trydenckim, można odróżnić pojęcia dziewosłęba oraz swata, gdyż rola tego pierwszego była bardziej rozbudowana i pokrywała się z rolą dzisiejszego kapłana. Jeśli słowa formuły zaślubin zawierały wszystkie wymagane informacje, dziewosłęb mógł zastąpić księdza. Rola swata i dziewosłęba była również odróżniana przez Mikołaja Reja w Żywocie poczciwego człowieka, gdzie padają słowa: „miejże ty Pana Boga dziewosłębem, a Anioły jego swaty”.
Funkcja dziewosłęba na przestrzeni stuleci zaginęła, a sam termin stał się synonimem swata, czyli najczęściej mężczyzny, który prosi o rękę kobiety w imieniu innego mężczyzny. Na wyraz możemy się natknąć już tylko w języku literackim, choć w gwarze ludowej występował jeszcze w początkach XX w.Tamże, s. 3.
Zobacz też Swat
Przypisy
Kategoria:Życie w dawnej Polsce Kategoria:Małżeństwo