Po wybuchu II wojny światowej podjął przerwane studia na Politechnice Lwowskiej (1939–1941). Od 1941 do 1944 był studentem oraz pracownikiem umysłowym w Instytucie Irygacji i Mechanizacji Gospodarki Wiejskiej w Taszkencie. Uzyskał tytuł inżyniera hydrotechnika.
Pełnił funkcję przewodniczącego Zarządu Miejskiego Związku Patriotów Polskich w Taszkencie od 1 czerwca 1944. Wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej 16 sierpnia 1944. Po powrocie na ziemie polskie był dyrektorem Departamencie w Resorcie, następnie Ministerstwie Administracji Publicznej od listopada 1944 do 1949. Tamże pełnił funkcję I sekretarza koła PPR (w Resorcie AP od listopada do 31 grudnia 1944, w Ministerstwie AP od 31 grudnia 1944 do marca 1946). Następnie był sekretarzem Komitetu Zakładowego PPR przy MAP od marca 1946 do grudnia 1948, zaś po utworzeniu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotnicza był sekretarzem KZ PZPR przy MAP od grudnia 1948 do 1949. Od 1950 do 1953 sprawował stanowisko kierownika katedry w Dwuletniej Szkole Partyjna przy KC PZPR. Do 1952 pełnił stanowisko zastępcy szefa Kancelarii Rady Państwa. Uchwałą Rady Państwa z 25 sierpnia 1952 jako działacz Związku Zawodowego Pracowników Państwowych został powołany na członka Państwowej Komisji Wyborczej..