Po zakończeniu II wojny światowej krótkotrwale od lipca do października 1945 był p.o. dziekana Wydziału Inżynieryjno-Budowlanego Politechniki Śląskiej. Od 1945 p.o., od 1 września 1952 do 1 stycznia 1953 etatowy kierownik Katedry Nauk Inżynieryjnych Wydziału Budownictwa PŚ. W 1945 został zastępcą profesora i kierownikiem Katedry Budownictwa Wodnego Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Od 1947 do 1952 był dziekanem Wydziału Inżynierii Lądowej i Wodnej AG. Później został kierownikiem Katedry Regulacji Rzek i Budowy Kanałów na utworzonej Politechnice Krakowskiej.
Zajmował się hydrauliką, mechaniką gruntów, projektował urządzenia melioracyjne, obwałowania Wisły. thumb|Grób prof. Włodzimierza Roniewicza na cmentarzu Rakowickim w Krakowie Zmarł w Krakowie, pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera XXXVIII-zach-4).
Publikacje Wpływ drenowania na rozkład wilgoci w gruncie (1933). Melioracyjna Stacja Doświadczalna w Marcallo pod Mediolanem. Sprawozdanie z wycieczki naukowej studentów Wydz. Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej (1938). Bagna pontyńskie (1938). Hydraulika. Cz.