Jako jedyna reprezentantka Wenezueli w debiutanckim starcie tego kraju na zimowych igrzyskach olimpijskich pełniła również funkcję chorążego na ceremonii otwarcia igrzysk.
W kolejnych czterech sezonach była klasyfikowana w klasyfikacji generalnej saneczkarskiego Pucharu Świata na torach lodowych – sezon 1998/1999 ukończyła na 42. pozycji, 1999/2000 na 43. miejscu, 2000/2001 na 39. lokacie, a w sezonie 2001/2002 była 48. W 2001 wystartowała w mistrzostwach świata w Calgary, gdzie w rywalizacji kobiecych jedynek zajęła 35. pozycję, wyprzedzając pięć rywalek (po jednej ze Słowenii, Wenezueli, Norwegii, Stanów Zjednoczonych i Kanady).
W 2002 po raz drugi wzięła udział w zimowych igrzyskach olimpijskich, ponownie pełniąc funkcję chorążego reprezentacji swojego kraju. W grudniu 2001, podczas przygotowań do tych zawodów, na torze olimpijskim w Park City doznała upadku, w którym uszkodziła jeden z kręgów. Mimo niewyleczonej kontuzji zdecydowała się wystartować na igrzyskach. W czasie oficjalnych treningów przed samymi zawodami z powodu upadków nie ukończyła czterech z sześciu przejazdów.