Zwraca również uwagę na państwa, gdzie Kościół jest prześladowany.
Pius XII zwraca uwagę, że w szkołach, na uczelniach oraz w publikacjach i w prasie cenzura zabrania lub ogranicza możliwość wyjaśnień i obrony doktryny przez Kościół.
Papież stwierdza, że zło rodzi się z tylko z jednego źródła: odrzucenia Boga i pogardy dla Jego prawa. Zaradzić mu można poprzez modlitwę, pokój, zgodę, oświecenie umysłów i sprawiedliwości między różnymi klasami społecznymi. Twierdzi, że po odrzuceniu religii nie może być dobrze uporządkowanego społeczeństwa. Dlatego zachęca kapłanów do obrony ludzi przed fałszywymi uprzedzeniami i błędnymi przekonaniami. Zauważa również, że konieczna jest pomoc świeckich, szczególnie działaczy Akcji Katolickiej. Zachęca również do krucjaty modlitewnej. Uważa, że nikt nie może być bezczynny wobec tylu zła i niebezpieczeństw oraz gdy obóz ateistyczny dąży do zniszczenia podstaw religii katolickiej i kultu chrześcijańskiego.
Pius XII stwierdza, że chrześcijańskie zasady osiąga się nie poprzez siłę i przemoc, ale przez zastosowanie prawa. Ufa, że przez Jezusa Chrystusa uda się zażegnać konflikty i pokonać kłamstwo. Na koniec papież udziela swojego błogosławieństwa.
Bibliografia
Kategoria:Encykliki Piusa XII Kategoria:Utwory literackie z 1950