Pod wpływem takich akcji powstał aliancki projekt zrzucenia na spadochronach na tyły armii niemieckich w rejonie Metz całej 1 Dywizji Piechoty. Autorem tego projektu był dowódca Sił Powietrznych USA we Francji, gen. William Mitchell. Operację zaplanowano na rok 1919, nie doszła więc do skutku z powodu zakończenia wojny w listopadzie 1918 roku. Jednak wiele przemawia za tym, że możliwości lotnictwa z tego okresu wykluczały możliwość przerzucenia tak dużej jednostki jak dywizja (planowano użycie aż 2000 samolotów).
Okres międzywojenny – rozwój wojsk powietrznodesantowych Po zakończeniu I wojny światowej państwa europejskie rozpoczęły badania nad wojskowym użyciem spadochronu. Szczególny rozwój tego typu wojsk nastąpił w ZSRR, który uznawany jest za kolebkę obecnych wojsk powietrznodesantowych.
Twórcą wojsk powietrznodesantowych w Armii Czerwonej był Michaił Tuchaczewski, któremu powierzono jej ukształtowanie w ten sposób, aby mogła odeprzeć atak każdego wroga jak i przeprowadzić operację ofensywną przeciw każdemu państwu zgodnie z wolą partii planującą rozszerzyć swe wpływy na kraje sąsiednie, a taki typ wojsk mógł zapewnić powodzenie tym planom i przynieść zwycięstwo.