Tekst typowego zwoju zaczynał się od historii przekazu od Buddy do Mahakaśjapy, a następnie podawał całą linię przekazu wymieniając wszystkich mistrzów, zaczynając od założycieli wszystkich filialnych linii przekazu (szkół, podszkół, sekt, odgałęzień). Wszystkie generacje były ponumerowane. Właściwie nikt z badaczy nie badał jeszcze tych zapisów! określał także sukcesję opatów, co być może spowodowało, iż w republikańskim okresie Chin, buddyzm był silniejszy niż w innych rejonach właśnie w Jiangsu. System polegał między innymi na kolektywnym przekazie. Zwykle jeden mistrz przekazywał w danym czasie Dharmę jednemu uczniowi. W "systemie Jiangsu" kilku mistrzów przekazywało Dharmę zbiorowo kilku uczniom. Wszyscy mistrzowie służyli sukcesywnie jako opaci klasztorów, a następnie również i ich uczniowie mogli także zostać opatami. To, co przekazywano, rozumiano jako Dharmę "tego klasztoru". Przyjęcie jej dawało prawo, a nawet obligowało do objęcia stanowiska opata. Oto fragmentaryczna genealogia przekazu Dharmy w tym klasztorzeHolmes Welch. The Practice of Chinese Buddhism 1900-1950. Str.