Od 1971 zatrudniony był jako adiunkt, od 1976 do 1992 kierował Zakładem Psychoterapii. W 1979 otrzymał stopień doktora habilitowanego. W 1990 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk medycznych. W 1992 objął stanowisko kierownika Katedry Psychoterapii. Po włączeniu Akademii Medycznej w struktury UJ był początkowo profesorem nadzwyczajnym, a od 2001 profesorem zwyczajnym w Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W latach 1971–1976 kierował Gabinetem Psychoterapeutycznym w Szpitalu im. Stefana Żeromskiego w Krakowie, od 1976 był kierownikiem Ośrodka Leczenia Nerwic ZOZ nr 1 w Krakowie. W latach 1976–1982 był specjalistą wojewódzkim w zakresie psychiatrii w województwie nowosądeckim, w latach 1983–1984 pełnomocnikiem ministra zdrowia i opieki społecznej w zakresie psychiatrii dla województw przemyskiego i krośnieńskiego.

Od 1959 był członkiem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, w latach 1989–1995 przewodniczącym zarządu sekcji psychoterapii, od 1964 należał do Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. W 1968 wstąpił do PZPR.

Był mężem Beaty Szymańskiej.

Zmarł 17 października 2018. Został pochowany 26 października 2018 w grobie rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim Wojskowym przy ul.