Obręcz kończyny górnej, obręcz barkowa człowieka (łac. cingulum membri superioris) – struktura kostna, połączona za pomocą stawów. Jest punktem podparcia dla mięśni kończyn górnych. Połączone są z nią kończyny: prawa i lewa ręka. thumb|Obręcz barkowa, widok z tyłu: Sc – łopatka (łac. scapula); Cl – obojczyk (łac. clavicula); Sp – wyrostek barkowy (łac. spina scapulae) thumb|Obojczyk ludzki (clavicula) thumb|Łopatka ludzka (scapula)
Opis Stawy Na obręcz kończyny górnej składają się cztery stawy. Są nimi staw mostkowo-obojczykowy (łac. articulatio sternoclavicularis), który jest wzmocniony więzadłem międzyobojczykowym (łac. ligamentum interclaviculare), które zarazem łączy obręcze: prawą oraz lewą, staw barkowo-obojczykowy, staw ramienny oraz staw łopatkowo-żebrowy
Kości Obręcz kończyny górnej tworzą: łopatka (łac. scapula), obojczyk (łac. clavicula) Obojczyk jest mocną, wygiętą w kształcie litery S kością długą, położona bezpośrednio pod skórą; stanowi ona wyraźną granicę między szyją a klatką piersiową.