W celu poszerzenia swojej wiedzy nt. nematologii, Poinar wyjechał do Wielkiej Brytanii, do Rothamsted Experimental Station, odwiedzał także uczelnie w Paryżu, Wageningen i Leningradzie. Podczas tej podróży wszedł w Danii w posiadanie pierwszego kawałka bursztynu. W 1964 r. otrzymał na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley posadę na Wydziale Entomologii i podjął badania owadów atakujących Cyperus rotundus. W następnych latach badał owady atakujące ludzi, a potem pasożyty atakujące owady. Kierował też uczelnianym Insect Disease Diagnostic Service, identyfikującym pasożyty ważne z punktu widzenia medycyny i rolnictwa.
Po zamknięciu IDDS, Poinar badał wpływ nicieni na rozrodczość żuków szkodzących uprawie kokosów, co doprowadziło go do podróży po Samoa, Nowej Kaledonii, Północnej Australii, Tajlandii, Malezji i Borneo. W trakcie tej podróży zajął się także agatisem nowozelandzkim, który jest źródłem żywic i od tego czasu zaczął kolekcjonować bursztyn.