Jesienią 1934 rozpoczął roczny, podyplomowy staż w Szpitalu Ubezpieczalni Społecznej we Lwowie. Po odbyciu obowiązkowego stażu podyplomowego został przyjęty do pracy w Klinice Chirurgicznej. Pracował tam pod kierunkiem prof. Tadeusza Ostrowskiego od 18 października 1935, początkowo jako lekarz wolontariusz, a od 1 marca 1937 jako młodszy asystent Klinik. Na listę członków Okręgowej Izby Lekarskiej we Lwowie został wpisany 27 marca 1936. Przed 1939 był założycielem pierwszej w II Rzeczypospolitej Stacji Dawców Krwi.
Podczas II wojny światowej służył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie.
Powróciwszy do Polski został ordynatorem oddziału w Sanatorium ZNP w Zakopanem. Równocześnie powierzono mu obowiązki konsultanta chirurgicznego we wszystkich innych sanatoriach zakopiańskich. Specjalizował się w chirurgii płuc. W 1951 uzyskał habilitację. Był kierownikiem Zakładu Torakochirurgii, później pod nazwą Kliniki Chirurgii Klatki Piersiowej przy Instytucie Doskonalenia i Specjalizacji Kadr Lekarskich Akademii Medycznej w Warszawie. W 1954 mianowany profesorem nadzwyczajnym Instytutu Gruźlicy w Warszawie, a w 1970 profesorem zwyczajnym.
Był mężem Apolonii z Tyszkowskich h. Gozdawa (1908–1987). Mieli córkę Lucynę (ur. 1938) i syna Krzysztofa (ur. 1947).