Franciszek Piltz (ur. 13 lipca 1895 roku w Pniewie koło Kutna, zm. 8 lipca 1941 w Warszawie) – polski działacz komunistyczny, filozof, publicysta.

Życiorys Pochodził z rodziny kolejarskiej. Dzieciństwo spędził w trudnych warunkach materialnych. W 1911 roku został uczniem progimnazjum Topolińskiego w Płocku. Maturę otrzyma w Gimnazjum Macierzy Szkolnej. Już w okresie szkolnych związał się ściśle z ruchem postępowym. Mając 16 lat wstąpił do PPS-Lewicy, był także członkiem Związku Młodzieży Postępowej. Ściśle wówczas współpracował z Marianem Pakulskim, później znanym działaczem komunistycznym. Należał do redaktorów pisemka uczniowskiego Do Dzieła. W latach 1915–1916 współredagował z Eugeniuszem Przybyszewskim i Pakulskim Głos Robotniczy. Jednocześnie cały czas prowadził na terenie Płocka i pobliskiej okolicy agitację komunistyczną oraz działalność niepodległościową. Był dwukrotnie aresztowany i w 1917 roku skazany przez sąd niemiecki na śmierć. Dzięki interwencji Stefanii Sempołowskiej oraz Stanisława Patka wyrok uchylono i latem 1918 roku Piltz odzyskał wolność. Powrócił do Płocka, gdzie kontynuował swoją wcześniejszą działalność. W grudniu 1918 roku został członkiem Komunistycznej Partii Robotniczej Polski. W tymże roku podjął studia na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego.