W maju 1940 roku został szefem sztabu X Korpusu Lotniczego, który działał w tym czasie na Morzu Śródziemnym. Wtedy też ponownie brał udział w lotach bojowych przeciwko okrętom i statkom handlowym. W styczniu 1941 roku czasowo pełnił obowiązki dowódcy sił powietrznych w Afryce. Następnie w marcu 1941 roku został dowódcą latającym Atlantyku.
W styczniu 1942 roku został dowódcą 26 oddziału lotnictwa bombowego (Kampfgeschwader 26), który przekształcił w oddział lotnictwa torpedowego. W marcu 1942 roku oddział ten przerzucono do Norwegii, gdzie brał udział w działaniach lotniczych przeciwko alianckim konwojom arktycznym.
Po desancie amerykańsko-brytyjskim w Afryce został odwołany z Norwegii i został dowódcą lotniczym Tunezji w listopadzie 1942 roku, a w styczniu 1943 dowódcą II Korpusu Lotniczego, który prowadził działania na terenie Afryki i Morza Śródziemnego. W związku z ciężkimi stratami tego korpusu w dniu 18 czerwca 1943 został odwołany ze stanowiska. Następnie pełnił podrzędne funkcje na terenie Włoch.
We wrześniu 1944 roku został mianowany komendantem okręgu lotniczego w Wiesbaden, a pod koniec wojny dowódcą lotnictwa „West”, podlegały mu wszystkie jednostki lotniczego na froncie zachodnim.