Do 2001 roku trenowali pod okiem Sylvie Fullum i Francois Vallee. Natomiast od 2002 r. zaczęli współpracę z Muriel Boucher-Zazoui we francuskim Lyonie, co po kilku latach zaowocowało sukcesami. Do 2005 r. zajmowali miejsca na podium w poszczególnych konkursach Grand Prix oraz stawali na podium mistrzostw czterech kontynentów zdobywając dwa srebra i brąz, a także mieli na swoim koncie trzy tytułu mistrzów i trzy tytuły wicemistrzów Kanady. Ich debiut olimpijski miał miejsce podczas igrzysk olimpijskich 2002 w Salt Lake City i zajęli wówczas 12-ste miejsce.
Sezon 2005/06 był dnia nich przełomowy pod względem osiąganych rezultatów. Oprócz zdobycia czwartego tytułu mistrzów Kanady, Dubreuil/Lauzon odnieśli pierwsze zwycięstwa w zawodach rangi Grand Prix – wygrali Skate Canada oraz NHK Trophy, natomiast w finale Grand Prix zdobyli brązowy medal ustępując duetowi rosyjskiemu Nawka/Kostomarow oraz duetowi ukraińskiemu Hruszina/Honczrow. Stali się tym samym jednym z pretendentów do medalu na igrzyskach olimpijskich w Turynie. Ich udział na drugiej olimpiadzie został przerwany poważnie wyglądającym upadkiem Marie-France podczas jednego z najtrudniejszych podnoszeń w tańcu oryginalnym podczas którego Marie-France trzymała się jedynie ramienia Patrice.