Kontynuację badań umożliwiło jej stypendium na Uniwersytecie w Helsinkach w 1957. W czasie obrad Skandynawskiego Kongresu Matematyków miała możliwość kontaktu z wybitnymi matematykami (Ernst Hölder, Wilhelm Blaschke, Lars Ahlfors, Paul Montel, Olli Lehto, Mieczysław Biernacki). W listopadzie 1957 kontynuowała badania na uniwersytecie w Zurychu. Rok później uczestniczyła w Międzynarodowym Kongresie Matematyków w Edynburgu. W 1959 uzyskała stypendium NATO, co pozwoliło jej na kontynuację badań na uniwersytecie w Zurychu w latach 1959-1960, a następnie na miesięczny staż na Uniwersytecie Stanforda.

W 1968 uzyskała tytuł profesorski na podstawie pracy Sur les singularites d'une application différentiable. W latach 70. była jedną z inicjatorek współpracy matematyków z krajów bałkańskich i współzałożycielką Bałkańskiego Unii Matematyków, utworzonej w 1971 w Atenach. W latach 1978–1979 kierowała Wydziałem Matematycznym na Uniwersytecie Stambulskim. W 1983 przeszła na emeryturę po czterdziestu latach pracy naukowej.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Stambulskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Stambule Kategoria:Matematycy XX wieku Kategoria:Matematycy XXI wieku Kategoria:Tureccy naukowcy Kategoria:Urodzeni w 1933 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Stambulskiego Kategoria:Zmarli w 2006