Judenratowi udało się także zorganizować przemyt żywności i ubrań dla getta, która sprzedawana była w sklepie Judenratu w getcie. Część dóbr pochodziła z niemieckich racji, część była nielegalnie kupowana od polskich rolników. W czasie Paschy 5700 (1940 r.) i 5701 (1941 r.) Żydzi mogli piec mace. Przez cały Jom Kipurs roku 5701 (1940) i 5702 (1941) Żydzi mogli modlić się publicznie w swoich prywatnych domach. W murach getta w różnych domach odbywały się Minjan. Minjan miało miejsce także u starszego rabina, uchodźcy ze Szreńska, Yehuda Szraga Lichtig, który przybył do getta w Mławie w listopadzie 1941 r. i stał się rabinem tego getta. Wiele dzieci uczęszczało do małych grup organizowanych przez Judenrat. W getcie istniało nielegalne radio i biblioteka, które zorganizował Dawid KrystalJ. Szczepański, Społeczność żydowska Mazowsza w XIX–XX wieku (Jewish Community of Mazovia in the 19th and 20th Centuries), (Pułtusk, 2005), p. 430.. Osiągnięciem Judenratu było także zorganizowanie ogólnodostępnej kuchni, gdzie każdy potrzebujący mógł dostać ciepły posiłek. Wewnętrzna poczta była połączona z tą miejską.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Getto w Mławie · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.