Badacze odnaleźli też szereg motywów przypominających te, których użył Tirso, w sztukach hiszpańskich autorów z lat 1600–1617. W Los embustes de Celauro (Szelmostwach Celaura) Lopego de Vegi z ok. 1600 roku tytułowy bohater ucieka się do kłamstw i oszustw, by zrujnować małżeństwo Fulgencji z Lubracjem. W pochodzącym z 1612 roku El villano en su rincón (Wieśniaku w swoim zakątku), tegoż autora, pojawia się motyw podwójnego zaproszenia i figury nagrobnej, która przychodzi na ucztę. Wątek miłosny Gili, bohaterki La serrana de la vera (Góralki spod lasu), Luisa Veleza de Guevary z 1613 roku, ma wiele wspólnego z historią Tisbei, a w finale, pochodzącej z 1617 roku De esta aqua no bebere (Nigdy nie mów nigdy) Andresa de Claromonte, pojawia się postać wcześniej uznana za zmarłą.

Postać Don Juana mały|Francisco Andrade jako Don Juan, rysunek Maxa Slevogta, 1902 Don Juan Tirsa nie komentuje własnych czynów. Racje jego postępowania nie mają charakteru dyskursywnego lecz biologiczno-społeczny. Jest przystojny, należy do wpływowej warstwy społecznej, podobają mu się kobiety i sam się podoba.