Źródła Badacze odnajdywali źródła pierwowzoru postaci Don Juana w europejskim folklorze średniowiecznym od Sycylii po Danię i od Portugalii po Morawy. Korpus legendy sprowadza się do tego, że młody nicpoń kopie leżącą czaszkę po czym zaprasza ją na wieczerzę. Czaszka korzysta z zaproszenia i udziela hultajowi lekcji. Na tym jednak podobieństwa się kończą, niecnotę ratuje bowiem od śmierci noszony na szyi szkaplerz. W legendach z Hiszpanii i Bretanii zamiast czaszki pojawia się pomnik nagrobny. Legendarni hulacy nie zdradzają jednak pociągu do kobiet, czaszka wypełnia swoje zadanie już podczas pierwszej wieczerzy i to nieostatecznie.
Więcej podobieństw łączy historię Don Juana z bohaterem dramy wystawionej w 1615 roku w jezuickim kolegium w Ingolstadt. Utwór nosił tytuł Von Leontio, einem Grafem, welcher durch Machiavellum verfürt, ein erschrecklisches Ende genommen, a jego bohater hrabia Leontio, raczej bezbożny bluźnierca i machiawelista niż uwodziciel, wymierza kopniaka walającej się na cmentarzu czaszce i zaprasza ją do siebie na wieczerzę. Czaszka okazuje się dziadkiem bohatera i by udowodnić mu istnienie życia pozagrobowego porywa go ze sobą do piekła. Historia Leontia skłoniła badaczy przełomu XIX i XX wieku do zaprzeczania hiszpańskiego pochodzenia legendy o Don Juanie.