Tak kończymy / tę zawiłą maskaradę / ten zielony gilomatias / i wesołą tą giliadę.
Charakterystyka W Zielonym Gilu Tirso w zabawny sposób przekształcił farsowy wątek, wykorzystując w najwyższym stopniu możliwości, jakie dostarczył mu motyw przebrania kobiety za mężczyznę. Sztuka na tle innych utworów dramatopisarza odznacza się znakomitą konstrukcją. Autor swoim zwyczajem wprowadza widza w środek akcji, Diana, przebrana w męski strój referuje Qintanie dotychczasowy rozwój wypadków i przedstawia mu swe zamiary. Postać głównej bohaterki, która jest spiritus movens całej intrygi, dominuje w sztuce, spychając w cień męskich protagonistów. W świecie w pewien sposób odwróconym pozwala to autorowi uzyskać dla swojej bohaterki wolność działania, której w ramach konwencjonalnej sytuacji społecznej, by nie miała. Autor spogląda na świat i jego przypadki niczym na olbrzymią szachownicę, obserwując z kpiną i pobłażaniem rozgrywane na niej posunięcia. Tirso nie pastwi się nad swoimi bohaterami. Chwiejność i interesowność don Martina, zapamiętanie Diany w doprowadzeniu podłego kochanka do ołtarza zasługują na pobłażanie.