Markowo (biał. Маркава, ros. Марково) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie mołodeckim, w sielsowiecie Markowo, którego jest siedzibą.
Znajduje się tu parafialna cerkiew prawosławna pw. Świętej Trójcy.
Historia W czasach zaborów miasteczko w powiecie wilejskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1865 roku liczyło 562 mieszkańców w 79 domach.
W latach 1921–1945 miasteczko leżało w Polsce, w województwie wileńskimPrzynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w województwie nowogródzkim (1921–1922), w Ziemi Wileńskiej (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926)., w powiecie wilejskim, od 1927 roku w powiecie mołodeczańskim, w gminie Lebiedziewo.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 847 osób, 23 były wyznania rzymskokatolickiego, 820 prawosławnego a 4 mojżeszowego. Jednocześnie 63 mieszkańców zadeklarowało polską, 774 białoruską a 10 rosyjską przynależność narodową. Było tu 148 budynków mieszkalnych. W 1931 w 160 domach zamieszkiwało 908 osób.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Bienicy i lokalnej prawosławnej. Miejscowość podlegała pod Sąd Grodzki w Mołodecznie i Okręgowy w Wilnie;