Cambridge. 1968. s. 10..
Był jednak pierwszym świeckim buddystą, u którego studiowali mnisi i był to zwiastun tego, co nastąpi w przyszłości nie tylko w Chinach, ale w całej Azji. Jego znaczenie wynika raczej z efektów jakie miały jego działania i z wpływu jakie one wywarły. Jego wydawnictwo wydało ponad milion kopii buddyjskich tekstów. Jego uczniowie (tacy jak np. Taixu) będą należeli do wiodących buddyjskich mnichów i laików w następnym pokoleniu. Rozpoczął badania nad szkołą jogaczary (chiń. faxiang) i przyczynił się do zainteresowania nią. Był także pierwszym chińskim buddystą, który udał się do Europy, zaznajomił się z europejską nauką i myślał o buddyzmie jako światowej religii w świecie nauki.
Chociaż nie był rewolucjonistą, był przeciwnikiem dynastii Qing, jako obcej – niechińskiej władzy, dlatego nigdy nie przystąpił do egzaminów koniecznych do pełnienia np. służby urzędniczej. W jego szkole uczyli się lub wykładali tak rewolucyjnie nastawieni ludzie jak Taixu, Su Manshu i Dixian. Jego syn był bezpośrednio związany z ruchem Stu dni reform w 1898 r.