Następnie sąd orzekł, że Druga Poprawka “chroni indywidualne prawo do posiadania broni”, że “prawo to istniało przed utworzeniem nowego rządu zgodnie z Konstytucją”, stwierdzając również, że prawo było “oparte na prywatnym posiadaniu broni do celów takich jak polowanie i samoobrona rozumiana jako obrona przed bezprawiem lub despotycznym rządem (lub zagrożeniem zewnętrznym).” Stwierdzono również, że chociaż prawo do noszenia broni pomagało również w działaniu milicji obywatelskiej, to “działanie [poprawki] nie ogranicza się do służby w milicji, ani tego że dana osoba nie korzysta z tego prawa w sposób zależny od ciągłego lub przerywanego uczestnictwa w milicji”. Sąd uznał, że broń krótka to broń w rozumieniu Drugiej Poprawki i doszedł do wniosku, że nie może zakazana przez Dystrykt Kolumbii.
Sąd również uchylił tę część ustawy, która wymaga aby cała broń palna, w tym karabiny i strzelby, była “rozładowana i rozebrana lub zamknięta blokadą spustu”. Dystrykt argumentował, że istnieje domniemany wyjątek dotyczący samoobrony w odniesieniu do tych przepisów, ale Sąd odrzucił ten pogląd, stwierdzając że wymóg ten stanowił całkowity zakaz użycia funkcjonalnej broni palnej i zakaz używania w celu samoobrony.