W 1919 roku wyjechała z pierwszą litewską misją dyplomatyczną do Stanów Zjednoczonych. Występowała w teatrach w Nowym Jorku, Waszyngtonie oraz Chicago. W latach 1923–1929 grała w filmach niemych. W 1928 roku, po tym jak jej mąż Vytautas Andrius Graičiūnas (ślub wzięli w 1924 roku) przeniósł się do Europy w celach biznesowych, zaczęła grać w londyńskich i paryskich teatrach. W latach 1931–1935 miała poważne kłopoty ze zdrowiem, będące wynikiem m.in. dwóch wypadków samochodowych. Cierpiała na choroby oczu, a także poddała się kilku operacjom.
W 1936 roku powróciła wraz z mężem do Kowna. Pracowała w teatrze i recytowała poezję w radiu. W latach 1948–1950 prowadziła grupę teatralną Wydziału Budownictwa Uniwersytetu Kowieńskiego. W 1951 roku została aresztowana wraz z mężem przez władze radzieckie. Po przesłuchaniu w Moskwie Vytautas Graičiūnas (obywatel amerykański) został skazany na 10 lat pobytu w obozie (Gułagu) i zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach w 1952 roku na Syberii. Unė Babickaitė została natomiast skazana na 5 lat pobytu w łagrze i wywieziona do obozu w Komsomolsku. W 1953 roku w wyniku amnestii wróciła do Kowna, gdzie zmarła w 1961 roku i gdzie została pochowana.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1961 Kategoria:Litewskie aktorki filmowe Kategoria:Litewskie aktorki teatralne Kategoria:Litewscy reżyserzy teatralni Kategoria:Ludzie związani z Kownem